Plassen/poepen zelf plezier Curve

Als je een baby bent

Als je een baby bent, bestaat er niet zoiets als schoon of vies zijn. Je lichaam doet gewoon wat het moet doen. Plassen en poepen gebeurt zonder moeite of oordeel en je merkt het nauwelijks. Het enige wat je voelt is de warme, zachte binnenkant van je luier. Het doet geen pijn. Je hebt er geen last van. Soms helpt die kleine ontlading je zelfs om in slaap te vallen, en dan volgt er rust.

Het eerste besef

Wanneer je begint te groeien, misschien rond de leeftijd van één jaar, begin je dingen op te merken. Je voelt wanneer het nat is. Je merkt het als het warm is. Maar het is niet erg. Het is gewoon een gevoel. Je luier blijft een plek waar dingen op een natuurlijke manier gebeuren. Hij houdt je vast en houdt je veilig. Je mag zijn zoals je bent.

Grote meisjeswoorden, zachte luierwereld

Op twee of tweeënhalf beginnen mensen te praten over een grote meid zijn en op het potje gaan. De verwachtingen komen, maar de luier is er nog steeds, nog steeds geruststellend en zacht. Ik weet het nog goed: toen ik tweeënhalf was, vond ik het fijn om een luier om te hebben. Mijn moeder deed me er een om om boodschappen te doen en ik vond het helemaal niet erg om erin te poepen. Ik voelde me warm, rustig en veilig. Waarom zou ik stoppen met spelen of wandelen of mijn moeders hand vasthouden om ergens koud en saai te gaan zitten?

Controle en de wereld van het spel

Op vijf of zesjarige leeftijd verschijnt de schaamte. Je bent onder andere kinderen. Je hoort volwassenen "bah" zeggen of het opmerken als iemand een ongelukje heeft. Regels worden duidelijk: je plast of poept niet meer in je broek. Dus leer je het vast te houden. Je klemt je vast, kruist je benen en blijft stil. Soms gebeurt er een stil, verborgen ongelukje - een paar druppels, een korte warmte, een bonzend hart. Als niemand het merkt, zit je stil en wacht je tot het opdroogt, je voelt angst en een kleine, verwarrende opluchting. Je spreekt er nooit over.

Een lichaam dat zich nog herinnert

Als tiener wil je volwassen lijken en alles onder controle hebben. Zelfs een scheet laten in het bijzijn van anderen voelt ondenkbaar, laat staan een ongeluk. Toch houdt het lichaam zich niet aan sociale regels. Het geeft om spanning en ontlading. Je hebt misschien geen ongelukjes, maar de sensaties blijven. Misschien plas je onder de douche of in de oceaan en herinner je je een paar seconden iets warms en eenvoudigs. Dan gaat het voorbij en ga je verder.

Vergaderingen, Road Trips, en Kleine Lekken

Als twintiger, dertiger en veertiger plan je plaspauzes en houd je je er als een volwassene aan. Maar soms herinnert het leven je aan de timing van je lichaam: een lange vergadering, een autorit, een rondje hardlopen of een lachbui. Er ontsnappen een paar druppels en de paniek slaat toe. Je klemt je vast, doet alsof het niet gebeurd is en gaat door. Maar je lichaam herinnert het zich. Dat doet het altijd

Verzachten, niet falen

In je vijftiger en zestiger jaren kun je veranderingen voelen. Kleine lekken komen vaker voor. Eerst geef je stress, koffie of een zware week de schuld. Maar je lichaam verraadt je niet; het is eerlijk, moe, trager, zachter. Je draagt misschien een onderlegger of een pull-up "voor het geval dat" Schaamte komt op, maar opluchting ook. Het is niet comfortabel om het de hele tijd vast te houden. Soms voelt loslaten gewoon beter.

Als je in de zeventig en tachtig bent, kan klemmen zijn aantrekkingskracht verliezen. Sommige mensen vechten ertegen, anderen niet. Luiers kunnen veilig en vertrouwd aanvoelen. In verzorgingshuizen vragen sommigen om niet meteen verschoond te worden. "Laat mij maar. Het is warm. Ik voel me goed." Voor hen is het niet opgeven; het is kiezen voor comfort en vrede.

Als je negentig bent en verder, vervagen woorden maar blijven sensaties. Zachtheid, warmte, veiligheid. Je leeft in een lichaam dat je niet vraagt om te presteren. Je kunt jezelf natmaken en het niet merken of merken en het niet erg vinden. Je bent geen last. Je bent gewoon een persoon, levend in een lichaam, voelend, loslatend, rustend. De schaamte is weg. Het comfort blijft.

FAQ

Is het normaal om troost te voelen na een klein ongelukje?

Ja. Warmte en opluchting zijn natuurlijke lichamelijke signalen. Even troost voelen definieert je niet en komt vaker voor dan mensen toegeven.

Waarom komen kleine lekkages vaker voor naarmate je ouder wordt?

Veranderingen in de bekkenbodem, hormonen, bevalling, operaties en blaasirriterende stoffen kunnen allemaal na verloop van tijd de aandrang en het urineverlies vergroten.

Mogen volwassenen maandverband of pull-ups dragen?

Hoe kan ik omgaan met schaamte rondom incontinentie?

Normaliseer de ervaring, bereid je voor met de juiste producten, plan plaspauzes in en zoek zo nodig professionele hulp.

Kunnen stress, cafeïne of lichaamsbeweging urgency verergeren?

Wanneer moet ik met een arts praten?

Als je vaak of plotseling urine verliest, je slaap verstoort of pijn, een branderig gevoel of bloedverlies hebt, raadpleeg dan een arts.

Werkt ABDL Hypnose ?

]Als je ABDL Hypnose wilt proberen om meer en meer te genieten van zelf plassen en poepen is het een zeer goede oplossing en we zijn hier om je daarbij te helpen ;)